Marjolein vertrok achttien jaar geleden vanuit Zaandam naar Elst, terug richting de roots van haar man. Ze vertelt: ‘Daar trok ik met een passer een cirkel van 15 minuten reistijd om ons huis heen. Binnen dat gebied wilde ik werken. Ik schreef open sollicitaties, belandde in Bemmel en een jaar later in Driel. In Driel zijn er veel familieverbanden, er is weinig verloop en de mensen blijven in de buurt of het dorp. En anders dan in Amsterdam luisteren patiënten nog naar je. Ik kan met mijn werk iets toevoegen. Na negentien jaar vind ik het huisartsenvak nog steeds hartstikke leuk.’
Inmiddels is Marjolein ook praktijkhouder, een beslissing waar ze even over na moest denken. Spijt heeft ze er niet van gehad. ‘Als praktijkhoudend huisarts kun je zelf bepalen hoe je wil werken. Als ik de muur morgen roze wil, ga ik aan de slag. Als ik mijn spreekuren anders wil indelen, doe ik dat. Je voelt je verantwoordelijker dan wanneer je in loondienst bent. De dingen die heel goed gaan, komen op jouw conto. Dat vind ik mooi.’
Servicezorg
Als we het over dat vak hebben, constateert Marjolein dat de zorgvraag enorm is toegenomen. ‘De vergrijzing voel ik daarbij nog het minst. Het zijn vragen van het kaliber ‘ik heb sinds gisteren hoofdpijn’ of ‘ik heb een pukkel op mijn neus’. Vroeger vond je de antwoorden in je gezin, familie of in de buurt. Nu kijk je op internet en daar is altijd wel een site die vertelt dat iets problematisch kan zijn. We zijn wat doorgeschoten in het bieden van servicezorg. Mensen voelen geen enkele drempel meer om de huisarts te bellen. Een wond schoonmaken, een verbandje aanleggen, daar is tegenwoordig een professional bij nodig.'
'Daarbij is het geduld van mensen afgenomen. Ik snap dat iedereen het beste wil voor zijn gezinsleden, maar ik heb 4.200 mensen waar ik het zo goed mogelijk voor moet regelen. Ik kan prima mijn grenzen aangeven, maar snap dat het niet voor iedereen even gemakkelijk is.’
Enthousiasme overbrengen
Marjolein heeft een groot aantal neventaken. ‘Als je ergens wat van vindt, moet je dat op de plekken adresseren waar het thuishoort. Dan kan er iets veranderen. Ik was actief voor de VIM-commissie van Onze Huisartsen en als klankbord voor gemeenten. Met die functies ben ik gestopt, omdat ik ook niet alles kan doen. Ik zit namelijk ook nog in de Klankbordgroep Regie, ik geef op de regiekamer van de huisartsenspoedposten trainingen aan huisartsen in opleiding en ben docent-mentor op het Radboud UMC. Ik geef gastlessen vapen, ben lid van de Raad van Afgevaardigden van Onze Huisartsen en we hebben een AIOS huisartsgeneeskunde in de praktijk. Ik krijg energie van al die neventaken. Neem het opleiden van onze toekomstige collega’s. Hoe leuk is het om jouw enthousiasme voor het huisartsenvak aan hen over te kunnen brengen?’
Cirkel van invloed
Met de VIM-commissie is Marjolein inmiddels gestopt. ‘Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in dingen die misgaan, omdat je daarvan kunt leren. In de VIM-commissie kijk je naar situaties op een Huisartsenpost die anders zijn gelopen dan gehoopt. Niet om met vingers naar mensen te kunnen wijzen, maar om te bekijken waar het in het systeem beter kan. Op basis daarvan formuleren we aanbevelingen voor de directie.'
'Het draait vaak om samenwerking. Er moet een sfeer zijn waarbinnen je alles tegen elkaar kunt zeggen, zodat argumenten uiteindelijk doorslaggevend zijn. Die samenwerking is goed beschreven op het Kaartje van Bloom. Om dat onder de aandacht te brengen, is dat op muismatten gedrukt. Die liggen nu op iedere werkplek op de regiekamer. Zo zien we het effect van onze inspanningen en dat vind ik belangrijk. In mijn cirkel van invloed wil ik het zo goed mogelijk doen.’
Laat zien wat je doet
Marjolein staat er soms versteld van wat Onze Huisartsen allemaal te bieden heeft. ‘Er komt regelmatig iemand van Onze Huisartsen langs die vraagt wat de organisatie nog voor ons kan doen. Mijn antwoord is dan: laat vooral zien wát jullie nu allemaal al doen! Onze Huisartsen heeft veel expertise in huis en professionals die wat voor ons kunnen betekenen. Maar dat moet je wel weten. Ik ben een actieve huisarts, en trouwe lezer van de nieuwbrieven, maar andere huisartsen hebben hier vast nog minder een beeld bij. Gelukkig is de organisatie heel benaderbaar, je kunt altijd bellen. En de wensen die ik zelf nog heb, kan ik bij de Raad van Afgevaardigden kwijt.’
Ondanks dat Marjolein is gestopt met wat neventaken, houdt ze haar ogen open voor interessante dingen die voorbij komen. ‘Mijn drijfveer bij alles wat ik doe, is om mensen enthousiast te maken voor ons prachtige vak.’