In Huisartsenpraktijk Doornenburg heerst een prettige, bijna serene sfeer. De praktijk is gevestigd in een prachtig pand en aan de balie lachen collega’s met elkaar. Mechteld Schuijt is er praktijkondersteuner Somatiek. Ze vertelt dat de huisartsen in de praktijk stimuleren dat er rustig en ontspannen kan worden gewerkt. ‘Vorig jaar was er een collega 40 jaar in dienst. Dat zegt eigenlijk alles. De drie huisartsen werken ieder drie dagen en nemen voor elkaar waar. Het is een hele fijne en steady organisatie.’
Mechteld is van huis uit verloskundige. Voor haar studie trok ze naar Kerkrade. ‘Daar werd PGO (praktijkgestuurd onderwijs) aangeboden. In onderwijsgroepen van ongeveer 10 studenten werk je daarbij casuïstiek uit. Op maandag ga je de bibliotheek in en op donderdag presenteer je samen wat je bij een casus gevonden hebt. Voor mij was dat een prettige manier om het vak te leren.’
Rustiger leven
Mechteld werkte 19 jaar in een verloskundigenpraktijk in Lingewaard. Haar afscheid bleef niet onopgemerkt. ‘Ik werd dezelfde dag al benaderd door huisartsen met de vraag of ik ze wilde bellen als ik mijn opleiding tot praktijkondersteuner zou hebben afgerond. Dat gesprek kwam er al eerder. Zo ben ik uiteindelijk bij drie praktijken in de regio begonnen. Inmiddels werk ik alleen nog in Doornenburg.’
Ze verliet het vak van verloskundige met pijn in het hart. ‘Ik heb het met heel veel plezier gedaan, maar het is gewoon een intensief vak, met de 24- en 48-uursdiensten. Stoppen was een keuze voor een wat rustiger leven. Ik wilde dat eigenlijk op mijn 50e doen, maar toen mijn oudste zoon naar de middelbare school ging, voelde dat als een goed moment. Ik wilde die periode bewust meemaken en als verloskundige ben je altijd op pad.’ Een rustiger leven staat is niet bepaald inactief. Mechteld is namelijk enorm sportief. Als ze opsomt wat ze allemaal doet, verbaast ze zich erover dat ze vijf keer per week tennist, hardloopt of Bootcampt. ‘Dat is eigenlijk best veel hè’.
Zelfregie
Als POH-S kwam ze al snel tot een belangrijk inzicht. ‘Zorg, in welke vorm ook, draait om het kunnen steunen van mensen. En dat voelt als POH hetzelfde als toen ik nog verloskundige was. De sociale kant van het werk spreekt me enorm aan. Mensen leren kennen en ervaren hoe open ze naar je toe zijn. Een bijzonder voorbeeld is iemand van in de 80. Hij was net weduwnaar geworden. We spraken een volledig consult over zijn verlies. Twee jaar later vertelde hij dat hij verliefd was geworden. Ik vind het heel bijzonder om zo’n proces van dichtbij mee te maken. Daarnaast is het fijn om mensen goed te kunnen instellen. Als hun suikers goed lopen en ze na een aantal maanden, stukje bij beetje, een andere leefstijl oppakken, daar word ik blij van. Als je veel investeert in het leren kennen van iemand, kom je dingen te weten die mensen helpen om beter voor zichzelf te kunnen zorgen. Dan ervaren mensen trots als ze hun suikerwaardes zien dalen. Dat gaat over zelfregie.’
Menselijkheid
Mechteld heeft in haar eerste maanden als praktijkondersteuner veel aan Onze Huisartsen gehad. ‘Ze hebben me hier fantastisch ingewerkt. De consulenten hebben uren met me gezeten om de Ketenzorg op te zetten. Het is een actieve club, ook met bijscholing. En als je een mailtje stuurt, heb je in no-time reactie. Als je op een gegeven moment dan weet hoe het werkt, kun je zelf verder. We hebben hier weinig no show, dus ik kan er ook andere projecten naast doen. Bijvoorbeeld in VIPLive kijken wie er weer in aanmerking komt om de nierfunctie te controleren. Die mensen bel ik dan proactief en dat vinden ze vaak hartstikke fijn.’
Als praktijkondersteuner heeft Mechteld wel moeten leren om achterover te leunen. ‘Ja, dat vond ik in het begin lastig. De huisartsen zeiden dan tegen me: ‘Laat de patiënt het werk doen.’ Dat heeft met karakters te maken en of mensen hun gezondheid belangrijk vinden. Sommige patiënten denken dat het leven niet meer leuk is, als ze geen pizza’s meer mogen eten of hun dagelijks biertje moeten overslaan. Ze moeten zelf gemotiveerd raken om wat te veranderen. Ik weet steeds beter bij wie wat nodig is.’
Mechteld wenst de zorg meer menselijkheid toe. ‘Dat is de reden waarom je in de zorg gaat werken. Wij hebben het hier luxe, omdat ik de tijd mag nemen en gesprekken kan voeren. Aan de andere kant: dat is wél de basis van ons werk! Alles moet kort, in weinig tijd en met weinig contacten. Dat is jammer. Hier hebben we het wat dat betreft echt goed voor elkaar.’